door Dlol » za 13 maart 2010, 20:12
Hmm, hier wil ik even op reageren wat ik zie mijn verhaal wel in jouw verhaal, en zo kan ik wat ik meemaak dan ook nog eens kwijt...
Ik ken mijn ex sinds juni 2007 - via mijn zus die mij overhaalde om met haar vriendinnen mee te gaan naar Walibi. Vanaf de eerste keer dat ik haar zag waren we bij wijze van spreken een koppel. Dat heeft dan geduurd tot september 2007. We hebben hele leuke dingen samen gedaan, maar het viel mij op dat sinds ik terug was van Italië toen, ze anders deed. Maar ik vond alles nog leuk en nieuw, want het was mijn eerste relatie.
Maar goed, in september kwam daar dus een einde aan. Eventjes zei ik niets meer tegen haar, tot we 2 weken daarna eigenlijk al terug begonnen te praten - al weet ik niet meer goed hoe dat kwam eigenlijk. Doordat we terug met elkaar begonnen te praten - en dat konden we echt goed - kwam ik dan ook te weten waarom ze het uitmaakte: ze had mij bedrogen met iemand anders, nota bene haar eigen neef. En het was dan nog niet min ook, ze had er mee in hetzelfde bed geslapen en daar is vanalles gebeurd - maar voor zover ik weet gelukkig geen seks.
Tegen de kerstvakantie echter bleek dat die neef een echte klootzak was. Van de ergste soort die er zijn, maar dat besefte ze blijkbaar niet. Of toch, soms misschien wel. Dat resulteerde er dan ook in dat we na de kerstexamens toen naakt onder mijn deken hebben gelegen, maar nog wel geen seks.
Helaas vertrok ik toen op skivakantie en ze zou haar neef weer zien - wegens kerstfeestjes en nieuwjaarsfeestjes. Maar ik ging er vanuit dat ze het daar met hem zou uitmaken en dat we weer vrolijk en gezellig samen zouden zijn.
Niets was minder waar, want op nieuwjaar kreeg ik een sms waarin ze zei dat ze beslist had toch met hem verder te gaan. Ik was kapot, boss, ... Alles zowat, en dat heb ik haar dan ook duidelijk gemaakt in een ruzie die mij via sms ontzettend veel geld heeft gekost. Daarna verdween ze wat uit het oog, hoewel ik nog steeds iets voor haar voelde.
Lang gebeurde er dan eigenlijk niets - hoewel we elkaar nu ook weer niet compleet negeerden - tot we op een gegeven moment in april een sponsortocht deden met de school. Ik kwam haar daar toevallig eigenlijk tegen, we zijn terug beginnen praten en bleek dat het dus echt wel goed klikte. Dat kon het blijkbaar nog altijd. Het 'geluk' stond aan mijn kant want die avond had ze dan ook nog eens ruzie met haar neef, wat erin resulteerde dat ze hem niet meer sprak en dat we in april 2008 weer samen waren en wat later ook elkaar ontmaagdden.
Oke, ik had er vertrouwen in, we hadden genoeg meegemaakt, dit zou niet nog eens gebeuren, dit zat goed. Toen ze terug kwam van haar zomervakantie in juli hebben we anderhalve week alles samen gedaan en dat was echt heerlijk eigenlijk. Alles zat goed.
Tot op de avond net voor ik dan op vakantie vertrok. Haar neef praatte tegen haar, en er ging een familiereünie aankomen. Ik heb haar toen duidelijk gemaakt dat ik haar niet kwijt wilde en dat ze me zoiets niet nogeens kon aandoen. 'Neenee, dat gebeurt niet meer!' verzekerde ze me. En toch bleef ik haar wantrouwen. Toen ik op vakantie was, hadden we regelmatig daar wel eens ruzie over. Zij zei dat ik haar niet vertrouwde - en dat deed ik ook niet. Het stomme was dat ik op vakantie zat, en ik dus niet op haar kon inpraten, want dat kon ik goed.
Mijn wantrouwen werd werkelijkheid, want nauwelijks vier dagen nadat ik terug was van vakantie maakte ze het weer uit. Ik was voor de 3de keer gebroken. Ze zei dat haar neef haar gek gemaakt had, maar dat ze me absoluut niet bedrogen had - de bitch. Ik ben er om de een of andere reden nog eventjes blijven mee praten en zelfs in september 2008 zag ik haar soms nog na school. Totdat ik er eens genoeg van kreeg en we in spetterende ruzie stilzwijgend beloofden nooit meer iets tegen elkaar te zeggen.
Natuurlijk duurde dat niet lang. In november kwam ze eens bij ons thuis langs om mijn zus te zien. Ik hield me boven want ik wilde haar niet zien. Maar later begon ze op msn dan toch tegen mij en vroeg hoe het met me was. Ze deed heel vriendelijk eigenlijk. En daar waren mijn gevoelens natuurlijk weer, al wist ik niet goed hoe het nu zat tussen haar en haar neef.
We begonnen toen terug regelmatiger te praten, en bleek dan in januari dat haar neef haar gedumpt had voor een ander rond kerstmis. Ik zag mijn kansen dan weer een beetje, maar ze had in februari alweer een nieuwe relatie. Ze vertelde mij hier heel veel over, en ik voelde perfect aan dat ze eigenlijk wel ook iets voor mij voelde en dat die relatie niet lang ging duren. We hadden zelfs al afgesproken om naar haar buitenverblijf een paar dagen te gaan, terwijl ze nog samen was met die andere.
Maar niet voor lang meer, want zij werd gedumpt. Even leek ze het erg te vinden en zei ze dat ze haar neef terug wilde. Ik heb haar dan duidelijk gemaakt dat dat volgens mij absoluut geen goed idee was om dat te doen. Een week later waren we terug samen. Voor de derde keer al. Ik was wel een beetje bang voor reacties uit de buitenwereld, dus we hebben het tamelijk lang geheim gehouden, maar in mei 2009 is het uitgekomen.
Toen ging echt alles heel goed. Ik wist wel dat ik haar in de vakantie een hele maand niet zou zien - haar vakantie en mijn vakantie overlapten elkaar namelijk. Maar dat maakte het weerzien des te beter. En zaliger. Haar neef was echter terug even ten tonele verschenen. Hij had haar na zijn verjaardagsfeestje gesms't dat hij het gevoel had dat zij 'de ware' was, hoewel hij nog samen was met zijn lief waarvoor hij mijn ex gedumpt had. Mijn ex (en toen dus lief) heeft hem dan droog afgewezen en gezegd dat het totaal niet wederzijds was - ik heb die sms'en gelezen en ik geloofde haar.
Ik heb de rest van de vakantie met haar nog heerlijke tijden beleefd. De vakantie van 2009 is veruit mijn beste ooit geweest, enkel en alleen al door haar. Ook in september leek alles nog goed te gaan. Maar dan in oktober begon het weer. Ze deed wat anders, ik kwam te weten dat ze wel weer wat met haar neef praatte op msn - ik ben daar serieus kwaad om geworden, maar zij reageerde enkel dat ik me erbuiten moest houden, wat ik dan tegen mijn zin deed omdat ze anders nog irritanter deed.
Alles ging slechter en slechter. 1 december zouden we 8 maanden samen zijn, en ik sms'te haar dat. Ik was immers al wel langer aan het proberen alles terug goed te krijgen, maar zij leek telkens tegen te werken. Nee, dat dééd ze. (Overigens, ik had haar al vaak gevraagd of ze nog wel van mij hield - echt heel vaak - en telkens zei ze dat ik die vraag niet meer moest stellen. Maar toen ik haar dat dus sms'te, zei ze enkel: "Oh? Verbaast het je ofwat?" Dat was het laatste wat ik van haar gehoord heb, want ik was echt kwaad en besloot haar dan maar te negeren. Mijn redenering was dat ze het nog altijd niet had uitgemaakt, dus dat ze dat ook niet ging doen. Ze had wat tijd nodig en dan zou alles weer goed komen.
Dat kwam het dus niet. Een maand lang heb niets tegen haar gezegd, tot maandag 4 januari 2010. Ik ging dit jaar onder de middag maandag bij haar eten. Dus ik moest haar wel terug zien. Onder de middag leek ze gewoon te doen, maar toen we terug naar school reden - met de auto, haar moeder bracht ons - vroeg ze of we na school nog even konden blijven praten. Ik vroeg of we dat niet bij haar thuis konden doen, daar was het warm, maar nee ze wilde het per se buiten doen. Dus ik voelde nattigheid.
We zijn toen die namiddag beginnen praten en even leek het er nog op dat alles goed kwam. Tot ze dan die vreselijke woorden zei: 'Het blijkt dat ik u toch niet trouw kan blijven, het is uit.' (Officieel voor de derde (!) keer dus al). Ik ben er kapot van geweest. Abnormaal. Ik was volledig gebroken. Ik ben die week nog even met haar blijven praten omdat ik duidelijkheid wilde over het een en ander. Ik kwam te weten dat degene waar ze me deze keer mee bedrogen was iemand was die ze nog niet lang kende. Pas van voor de kerstvakantie. Ze was naar zijn appartement geweest en had er met hem gekust. Ook vertelde ze nog doodleuk dat ze met haar neef had afgesproken dat als ze met nieuwjaar samen zouden slapen, ze seks zouden hebben - wat niet gebeurd is. 2 jongens tegelijk dus eigenlijk, terwijl ze nog met mij samen was. "Officieel" toch, omdat ze zo laf was niet eerlijk met me te zijn. Ook ben ik de zondag nadat het uit was te weten gekomen dat ze nog naar die kerel was gegaan waar ze me mee bedrogen had. Ze had er seks mee gehad. En dat snijdt. Diep. Ik heb mijn pc direct afgezet, ben beginnen hyperventileren, ik verloor mezelf compleet. Ik stond op een gegeven moment zelfs voor het raam met de gedachte eruit te springen.
Ik ben dan toch gekalmeerd en met haar beginnen sms'en. En ik heb ze uitgescholden, en hard. Veel te grof om hier op te noemen. En ik heb het dan beëindigd met een sms: 'Ik neem hierbij definitief afscheid, ge zijt me kwijt (hoewel ik haar er altijd van verzekerd had dat ze me nooit kwijt zou raken). Ik hoop dat ge ooit is beseft wat dit is, maar zo'n gevoelloos, respectloos mens als gij kan dat niet.' 'Ahja, en ik had u.' voegde ik er daarna nog aan toe. En dan duwde ze zichzelf weer in de slachtofferrol waar ze zo goed in was. Ze zei dat ze er zeker onder ging lijden - vriendschap had ze nog wel verwacht, want we konden echt vreselijk goed met elkaar praten. Maar dat was dus het laatste wat ik tegen haar gezegd heb. Voorlopig toch.
Ik heb haar lang genegeerd, en dat ging heel makkelijk. Ik had er zelfs plezier aan, want ik zag ze afzien. Hoewel de gedachte dat ze seks met iemand anders had gehad, en dat ze dat wellicht nu nog heeft was vreselijk.
Totdat er niet zo lang geleden iets gebeurde. We wilden onze klas binnengaan, maar bleek dat er daar iemand flauwgevallen was, en was beginnen hyperventileren. Ik dacht even voor de grap dat het mijn ex zou zijn, en dat ik dat best wel grappig zou vinden. Maar het was niet grappig, want ik zag ze naar buiten gedragen worden, bewusteloos. En dat sneed ook.
Ik moest haar dan daarna gewoon iets zeggen! Ik moest iets doen... Het probleem was dat ik haar volledig weggesneden had en ik haar gsm-nummer niet meer had, wat wel kon opgelost worden door mijn zus - gelukkig? Ik heb haar dan gesms't dat het me echt iets deed toen ik haar zo zag, en dat ik wilde weten of alles wel goed was. Ik vermoedde immers dat ik haar misschien 'gek' maakte door haar zo hard te negeren. Haar verklaring was dat ze wat grieperig was, maar daar twijfel ik aan of dat de echte reden wel is...
Het grote probleem is echter dat ik sindsdien weer echt verdriet om haar heb. Ik ontken niet dat ik nog altijd zielsveel van haar hou, ondanks alles wat ze me heeft aangedaan... We hebben niet meer gepraat na dat voorval, maar ik heb er de laatste tijd zo'n nood aan... Alle gedachten aan haar maken me kapot vanbinnen. Ik voel me zo slecht soms... Ik wil gewoon nog eens met haar kunnen praten zoals vroeger. Maar ik mag gewoon niet tegen haar beginnen. teen eerste toonde ik haar dan dat ik geen karakter had, en ten tweede, uit die enkele sms'en toen ze flauwgevallen was kon je het al zo afleiden hoe het zou gaan als we terug zouden praten: we zouden sowieso terug samenkomen ooit. En daar ben ik nu nog van overtuigd... Maar dit is een vreselijke situatie...
Daarom, jouw verhaal lezen deed bij mij de behoefte ontstaan om mijn verhaal ook eens uit te gooien... Het is net zo'n labiel en puberig kind eigenlijk - vergeef me, midas, maar zo komt jouw vriendin bij me over - en er zijn wel wat gelijkenissen. Ik ben zo ongelukkig zonder haar... Vreselijk...
Bedankt als je al de moed hebt gehad om tot hier te lezen!
